Het verhaal van een Vrijwilliger 

Hallo allemaal,
Tijdens de laatstgehouden bijeenkomst voor de vrijwilligers werd gevraagd of we onze ervaringen etc. met anderen via de site wilden delen. Natuurlijk werk ik daar graag aan mee, want vrijwilliger zijn bij de Truckrun is gewoon hartstikke leuk. Vorig jaar was mijn vuurdoop. Mijn zoon had al een paar keer als chauffeur meegereden en ik stond dan ergens onderweg de wagens op te wachten om dan uit alle macht te zwaaien naar al die blije gezichten. Want blij en enthousiast zijn hoor, reken maar. Zowel de chauffeurs als de cliënten die meerijden vinden het geweldig. Ik vloog met m'n autootje van hot naar her om vooral niets te missen van de rit.

Maar dat zwaaien alleen gaf me niet echt voldoening. Nee, ik moest en zou me gaan inzetten als vrijwilliger. En al kom ik dan van Walcheren, ik zou kunnen bijdragen aan zo'n mooie "Zuid-Bevelandse" dag. Dus vorig jaar naar bijeenkomsten, heel gezellig en leerzaam, want je bent je niet bewust wat er voor zo'n Truckrun allemaal komt kijken. Niet te geloven, wat een werk !! Maanden van tevoren is het bestuur alweer bezig om alles rond te krijgen. Petje af want er komt heel wat op hun bordje! De dag voor de Truckrun waren we allemaal volop in de weer in de Zeelandhallen, maar ook daarbuiten. Sterke mannen (een week van tevoren zijn ze al in de weer)om te sjouwen met stoelen en tafels etc. en een heleboel dames om de tasjes met "hebbedingetjes" te vullen etc. De ochtend van de Truckrun al heel vroeg op en weer naar de Zeelandhallen. Honderden broodjes smeren, lunchpakketten maken en nog een heleboel andere dingen doen. En dan is het zover.....de auto's gaan rijden. Luid toeterend en zwaaiend vertrekken ze, uitgezwaaid door iedereen die aanwezig is.

Wat een happening !! Ik word er altijd een beetje emotioneel van, maar de blijheid overheerst toch. Blij, omdat we er met z'n allen voor gezorgd hebben dat zoveel mensen een hele leuke dag hebben. En blij, omdat ik een heel klein radertje in het grote geheel mocht zijn en zo m'n steentje kon bijdragen. Wat was ik moe, doodmoe, maar ik had het voor geen goud willen missen. En die vermoeidheid....ach, die is de volgende dag alweer over. Maar de herinneringen aan deze dag blijven nog heel lang "hangen". Dus dit jaar ben ik er zeker weer bij en hopelijk wordt het weer net zo leuk als vorig jaar. Tot ziens op 19 mei !!

Sonja van Nunen